30 godina je u fudbalu. Nakon igracke karijere u BSK-u i dalje je ostao u ovom sportu pa je postao veoma uspjesan fudbalski radnik. Rijec je o
Rodoljubu Petkoviću
- Kad je pocela Vasa amaterska fudbalska karijera ?
Bilo je to 1968 godine. Sticajem okolnosti profesor fizicke kulture i tadasnji trener BSK-a Boro Smit uvrstio me je u jednu selekciju talentovanih igraca koju je iz Gimnazije prebacio u BSK. Osim mene u toj grupi igraca jos su bili: Vuksa, Pranjic, Milosevic, Delibasic, Koljenic, Beharic, Kadic, Alihodzic. Svi oni su isli zajedno sa mnom u skolu.
- Juniorska ekipa BSK-a u to vrijeme je bila izuzetno uspjesna ?
Da, juniori BSK-a tada su bili veoma kvalitetni. Imali smo nekoliko veoma perspektivnih fudbalera. 1969. godine igrali smo u finalu juniorskog prvenstva Bosne i Hercegovine i to protiv Borca. U prvoj utakmici smo slavili pobjedu od 5-2 ali su Borcevci imali vise srece jer su nas u revansu savladali sa 5-1 i tako osvojili Kup. Tada su za juniore Borca nastupali: Abid Kovacevic, Kreso, Subotic, Insanic...
- Kako je dalje tekla karijera ?
Gotovo citava juniorska ekipa presla je u prvi tim. U sezoni 1975/76. nastupao sam za Slogu iz Doboja, zatim sam dvije sezone igrao za Mladost iz Kotor Varosi, potom za Krajisnik a onda sam se vratio BSK. U svojoj karijeri jos sam nastupao i za Laktase.
- Kada ste zavrsili s aktivnim igranjem ?
Prestao sam igrati 1981. godine kada sam imao 29 godina. Jednostavno izgubio sam motiv i odlucio sam da okacim kopacke o klin.
- Ipak ste i dalje ostali u fudbalu?
Da, iste godine izabran sam za predsjednika BSK-a. Po 2 mandata sam bio predsjednik i potpredsjednik romanticara. Na mjesto predsjednika dosao sam nakon proslave 50 godina BSK-a. Doslo je do nekih problema u upravi kluba, neki ljudi su otisli a BSK je kao i uvijek imao finansijske probleme. Poslije te proslave izabran sam za predsjednika i tada pocinje moja druga fudbalska karijera. Klub se brzo konsolidovao. Doveli smo igrace, trenera Vuksu i BSK se poceo vracati na stare staze slave. Posjecivali smo dosta paznje radu s mladjim kategorijama.
U klubu su tada npr. igrali: Agic, Spasojevic, Pelc, Basic. 1989. godine BSK je cak usao u 3.ligu. To je bila Medjurepublicka liga grupa-zapad koja je bila veoma atraktivna jer su u njoj igrali: Maribor, Varteks, Zagreb, Split, Mladost Petrinja.
Igrali smo na nesrecu samo jednu sezonu a onda je uslijedio rat i liga se raspala.
- Sta ste radili u toku rata ?
U toku rata u ljeto 1992. godine doslo je do organizovanja prvog sportskog strukovnog saveza u Republici Srpskoj a to je Fudbalski savez. Na celu Inicijativnog odbora bio sam ja a jos su tu bili Cvijic, Sipka, Stanivukovic, Zrilic.
Osnovali smo savez 5.9.1992. godine, a ja sam izabran za Generalnog sekretara Saveza sto mi je i danas funkcija. Cijeli rat trudili smo se da organizujemo takmicenja narocito za mladje kategorije.
- Nakon igracke karijere da li ste pretpostavljali da cete i dalje ostati u fudbalu ?
Nisam nikad razmisljao da cu profesionalno obavljati ove poslove. S obzirom da sam u fudbalu 30 godina mogu reci da sam najvise iskustva stekao u pocetnom periodu Fudbalskog saveza RS kada je bilo neobicno raditi u sportu jer je bilo ratno okruzenje. Zahvaljujuci saradnicima postigli smo zadovoljavajuce rezultate a cak smo u toku rata organizovali i skole fudbala. Izrasli smo u dobro organizovanu asocijaciju koja je dio Fudbalskog saveza BiH. Ovaj savez broji 270 klubova koje cini preko 20 hiljada fudbalera i fudbalerki.
- Koje osobine jedan covjek treba da posjeduje da bi bio uspjesan fudbalski radnik ?
Osnovno je da covjek ne bude sujetan jer je to jedna opasna osobina. Ta osoba mora biti strpljiva i mora imati vremena za svakoga. Cesto mora da predvidja stvari koje ce se dogadjati unaprijed. Takodje treba da bude korektan ali i energican. Ono sto je jos bitno jeste grupa ljudi s kojima covjek saradjuje.
Imao sam sjajne odnose sa ljudima iz Fudbalskog saveza BiH i Jugoslavije.
Sada sam predsjednik Medjunarodne komisije u Fudbalskom savezu BiH.
U Fudbalskom savezu RS sam okupio grupu mladih ljudi s kojima sam izuzetno zadovoljan. Zaista nemam primjedbi na njihov rad.
- Kakva je perspektiva fudbala u BiH ?
Perspektiva fudbala u BiH je ruzicasta. Ima klubova koji posvecuju paznju radu s djecacima poput Borca, Zeljeznicara, Kozare, Jedinstva, BSK-a, i tako dalje. Ali takodje postoje i klubovi koji zele samo trenutne rezultate pa tako iz blizeg okruzenja Hrvatske i Srbije dovode vec istrosene igrace. Ipak mislim da ce se fudbal BiH brzo razvijati iako je izgubljeno mnogo vremena.
- Najdrazi trenutak ?
Utakmica izmedju BSK-a i Slobode iz Bosanskog Novog (danas Novi Grad) posebno mi je draga. Bilo je to vise od igre. Mnogo se pricalo o regularnosti tog susreta jer smo mi bili u vrhu a Sloboda se borila za opstanak. Ipak mi smo pobijedili sa 1-0 i to mojim golom s kojim smo razuvjerili sve skeptike. Takodje pamtim detalj iz svog debija. Bila je to utakmica izmedju juniorskih ekipa BSK-a i Kozare na pomocnom terenu Borca. Mec je zavrsen nasom pobjedom 1-0, a ja sam bio strijelac.
- Najtezi trenutak ?
Na srecu nisam imao nekih teskih trenutaka. Osjecao sam se veoma tesko 2002. godine kada je u toku bila pripremna Skupstina Fudbalskog saveza RS. Tada sam se iznenada razbolio i nisam mogao dati doprinos. Ipak vise pamtim ljepse trenutke.
- Anegdota ?
Uvijek se sjetim jedne anegdote. Radi se o prvom Kupu Republike Srpske i mecu Kozara-Jedinstvo. Prvi mec u Brckom je zavrsen rezultatom 3-1, a u revansu smo odredili specijalnog posmatraca koji treba da prati sve detalje na tom mecu. To je bio Aleksandar Čekerevac. On je to shvatio veoma ozbiljno pa je na stadion dosao u vojnickoj uniformi i s velikim naocalama. Kada mu je prisao Ilija Gigovic i pozvao ga da odu na kafu ovaj mu je rekao da ga ne poznaje i ukoliko se Gigovic ne pomjeri od njega da ce zvati policiju da ga odstrani sa stadiona. Gigovic je onda meni prisao i pitao me zasto je Čekerevac poludio.
- Koliko Vam je rad u fudbalu pomogao u zivotu ?
Najljepse u svemu tome je sto sam upoznao veliki broj ljudi sto se ne moze mjeriti materijalnim bogatstvom. Drago mi je da sirom bivse Jugoslavije i u Evropi imam prijateljima s kojima rado kontaktiram.
- Sta radite u slobodno vrijeme ?
Najcesce prosetam. Najvise se druzim sa mojim starim drugarima iz BSK-a, Lemicem koji je sada fudbalski menadzer. Takodje se cesto druzim sa Zekanovicem, Zeljom Ticom, Zrilicem, Tomom Maricem, Dubravkom Prstojevicem i tako dalje.
- Imate dva sina. Da li se oni bave sportom ?
Moji najljepsi zivotni trenuci su dobici dva sina s kojima imam skladan odnos. Boris je prvotimac Odbojkaskog kluba Borac a desetogodisnji Milos pokazuje talenat za vise sportova a cini mi se da bi mogao biti dobar fudbaler.
Takodje imam suprugu koja zajedno sa djecom ima razumijevanje za moj posao.
Imam i zive roditelje, zatim 2 brata od kojih je Velimir uspjesan trener u rukometnoj Bundes ligi.
- Da li ste posjecivali nas sajt ?
Da, cuo sam za njega i posjecivao sam ga. Sve ono sto moze da doprinese afirmaciji kluba, sredine ja podrzavam. Bavljenje tim poslom zahtjeva i dozu korektnosti a prije svega istine. Sve ono sto se napise treba da bude bazirano samo na sportskim motivima. Veoma mi je drago sto postoji taj sajt i ovom prilikom bih pozdravio sve prijatelje sirom svijeta. Pozdravljam ovakav vid komuniciranja i na kraju bih samo zelio da pozelim srecu Borcu u finalu Kupa i da konacno nas klub izadje na evropsku scenu.
Z.P.
